Η επίσκεψη στην Κίσαμο είναι μοναδική εμπειρία. Η γνωριμία με την επαρχία δεν έχει να κάνει μονάχα με το ζεστό και φωτεινό ήλιο, την κρυστάλλινη θάλασσα, τα φαράγγια, την παρθένα γη, την μεγάλη χρονική διάρκεια διακοπών σας στην περιοχή. Η γνωριμία με την επαρχία Κισάμου είναι ταυτόχρονα κι ένα ταξίδι στην μακραίωνη ιστορία της, τον πολιτισμό, την παράδοση, τα ήθη και έθιμα, την φιλόξενη ψυχή των ανθρώπων της....Όσοι δεν μπορείτε να το ζήσετε... απλά κάντε μια βόλτα στο ιστολόγιο αυτό και αφήστε την φαντασία σας να σας πάει εκεί που πρέπει...μην φοβάστε έχετε οδηγό.... τις ανεπανάληπτες φωτογραφίες του καταπληκτικού Ανυφαντή.






Τρίτη 18 Ιουνίου 2013

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Γράφει η Ευτυχία Δεσποτάκη

Οι διάφορες εξετάσεις τελειώνουν. Οι γονείς και κυρίως οι μαμάδες  ανακουφίζονται, τα σχολεία μικρά και μεγάλα κλείνουν για διακοπές. Αποτελέσματα για Α.Ε.Ι.και Τ.Ε.Ι  αναμένονται. Κρίσεις και επικρίσεις για την εκπαίδευση ακούγονται, συγχαρητήρια  θα δημοσιεύονται πολλά για επιτυχίες. φροντιστήρια και φροντιστές  πολλοί θα διαφημίζονται. Το ερώτημα παραμένει: Παιδεία έχομε; Από πού αρχίζει και πού τελειώνει;
Αντί άλλων σκέψεων και κοινότυπων αναλύσεων παραθέτομε ένα απόσπασμα του ξένου συγγραφέα Λεό Μπουσκάλια και αφήνομε τον αναγνώστη να κάνει τις δικές του σκέψεις. Ας θεωρηθεί και σαν αφιέρωμα στον πατέρα που μέσα στον Ιούνιο του έχουν αφιερώσει μια μέρα.
«Το γκραν φινάλε, σε κάθε γεύμα, η στιγμή που φοβόμαστε περισσότερο,ήταν όταν επρόκειτο να ανακοινώσουμε τις καινούριες μας γνώσεις. Το πνευματικό αποτύπωμα αυτών των συνεδριάσεων το έχω ακόμη μπροστά στα μάτια μου σαν μια οικογενειακή ταινία ολοζώντανη και ζωτική. Ο πατέρας στην κεφαλή του ...
... τραπεζιού έσπρωχνε ελαφρώς πίσω την καρέκλα με μια κίνηση που σήμαινε το τέλος του φαγητού και την αρχή της νέας δραστηριότητας. Γέμιζε το ποτηράκι του με κόκκινο κρασί, άναβε ένα λεπτό τσιγάρο και μας κοίταζε ένα ένα εξεταστικά. Για κάποιο λόγο αυτό πάντα μας προξενούσε μια μικρή ανησυχία, καθώς περιμέναμε τον πατέρα να μας μιλήσει. Πού και πού μας εξηγούσε γιατί το έκανε: Μας έλεγε ότι μας κοιτάζει για να αποτυπώσει στο μυαλό του την εικόνα, δεν ήθελε να τη χάσει καθώς μεγαλώναμε. Έτσι μας κοίταζε προσεκτικά τον ένα μετά τον άλλο.
Τελικά η προσοχή του σταματούσε σε ένα από όλους μας.
«Φελίτσε» μου έλεγε «πες μου τι έμαθες σήμερα». «Έμαθα ότι ο πληθυσμός του Νεπάλ είναι…» Σιωπή, ησυχία. Με άφηνε πάντα έκπληκτο και ενίσχυε την πεποίθηση μου, ότι ο πατέρας μου ήταν λίγο παλαβός το γεγονός οτιδήποτε από όσα του έλεγα δεν ήταν γι' αυτόν ασήμαντο. Σταματούσε και σκεφτόταν αυτό που είχε ειπωθεί λες και όλη η σωτηρία του κόσμου κρεμόταν από κει. «Ο πληθυσμός του Νεπάλ…χμ..καλά». Τότε κοίταζε στην άλλη άκρη του τραπεζιού τη μητέρα που εκείνη την ώρα βουτούσε τελετουργικά το στο κρασί που είχε μείνει στο ποτήρι της»το αγαπημένο της φρούτο «το ήξερες αυτό μητέρα;»
Οι απαντήσεις της μαμάς ήταν πάντα εκπληκτικές και ελάφρυναν την κάπως επίσημη ατμόσφαιρα. «Του Νεπάλ έλεγε, Νεπάλ; Όχι μόνο δεν ξέρω τον πληθυσμό του, αλλά ούτε καν που στην ευχή του Θεού είναι αυτό το μέρος».Βεβαίως αυτό το πράγμα για τον πατέρα μας ήταν παιχνιδάκι.
«Φελίτσε, μου έλεγε φέρε παιδί μου τον Άτλαντα να δείξουμε στη μαμά σου πού βρίσκεται το Νεπάλ». Και έτσι άρχιζε το ψάξιμο, όλοι έπρεπε να καταλάβομε πού είναι το Νεπάλ. Κανένα γεύμα δε τελείωνε στο σπίτι μας αν δε ρίχναμε φως σε μια ντουζίνα  τέτοια θέματα. Όσο είμαστε παιδιά πολύ λίγη σημασία δίναμε στην εκπαιδευτική τακτική του του πατέρα μας και στα «θαύματα» της γνώσης
Ακόμη λιγότερο συνειδητοποιούσαμε τα οφέλη που μας προσέφερε μια τέτοια διαδικασία.Για την ακρίβεια δε δίναμε πεντάρα για όλα αυτά ανυπομονούσαμε να τελειώσουμε το γεύμα και να βρεθούμε έξω με τα λιγότερο μορφωμένα από μας γειτονόπουλα,που ήδη χαλούσαν τον κόσμο,παίζοντας ποδόσφαιρο με τενεκεδάκια.
Εκ των υστέρων μετά από χρόνια σπουδών πάνω στη διαδικασία της αφομοίωσης της γνώσης από τον άνθρωπο συνειδητοποιώ πόσο δυναμική εκπαιδευτική εφάρμοζε ο πατέρας μου με το να ενισχύει καθημερινά την αξία της συνεχούς μαθήσεως. Χωρίς να το καταλάβομε η οικογένεια μας μεγάλωνε ενωμένη, με κοινές εμπειρίες και με τη συμμετοχή του ενός στην εκπαίδευση του άλλου.
Ο πατέρας μας χωρίς καλά-καλά να το ξέρει και ο ίδιος μας «εκπαίδευε».
Με την πιο βαθιά αληθινή του όρου. Κοιτάζοντας μας, ακούγοντας μας, σεβόμενος τη γνώμη μας, επιβεβαιώνοντας την αξία μας, δίδοντας μας την αίσθηση της αξιοπρέπειας, υπήρξε χωρίς αμφιβολία ο δάσκαλος που μας επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον.
Από πολύ ενωρίς, από  πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια είχα πάρει την απόφαση να ακολουθήσω την καριέρα του δασκάλου. Κατά την διάρκεια των σπουδών μου, είχα ως καθηγητές μου μερικούς από τους γνωστότερους παιδαγωγούς σε αυτή τη χώρα.
Όταν τελικά αποφοίτησα από την Ακαδημία ανακάλυψα ότι οι επαγγελματίες παιδαγωγοί μας μάθαιναν ό,τι ο πατέρας μου ήξερε από πολύ καιρό. Δηλαδή  ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα  από την ανθρώπινη ικανότητα για γνώση και ότι το παραμικρό μόριο γνώσης είναι τόσο σημαντικό που έχει τη δύναμη να μας αλλάξει προς το καλύτερο». Το πόσο θα ζήσομε έλεγε ο πατέρας έχει όρια,το πόσα θα μάθομε όχι». Είμαστε αυτό που μαθαίνομε και κανείς μας δεν πρέπει να αδιαφορεί για τη μόρφωση του. Ο πατέρας ήταν ένας επιτυχημένος εκπαιδευτικός. Η τεχνική του με ωφέλησε σε όλη μου τη ζωή. Ακόμη και τώρα όταν γυρνώ στο σπίτι μου μετά από την περιπέτεια μιας μακριάς ημέρας εργασίας πριν το κεφάλι μου αγγίξει το μαξιλάρι ακούω καθαρά τη φωνή του στο δωμάτιο μου: Φελίτσε τι καινούριο έμαθες σήμερα;
Να διερωτηθούμε: Αφήνει ο σύγχρονος τρόπος ζωής περιθώριο για τέτοια πράγματα;
Η απάντηση όμως είναι κατηγορηματική η παιδεία αρχίζει από το σπίτι  και το σπίτι είναι η οικογένεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: